Duchowość św. Franciszka była dla brata Adriana nie tylko regułą życia, ale także inspiracją poetycką.  A był poetą niezwykle twórczym. Wydobywał sacrum z codzienności, łącząc prostotę franciszkańską z głębią mistyczną.

Pozostawił po sobie trzynaście publikacji, w tym dziesięć tomów poezji, co czyni jego dorobek pierwszym tak obszernym zbiorem poezji franciszkańskiego zakonnika w Polsce.

– Ciche wyznanie, Wrocław, 1995 r.

– Milczące cienie, Ostróg/Ukraina 1997 r. 

– Ziarno gorczycy, Chełm, 1997 r.

– Czekanie na dotyk anioła, Lublin, 1999 r.  –

– Powiedział: kochaj jesienne liście, Nowa Sarzyna, 1999 r.  

– Wracajmy do źródła (aforyzmy), Warszawa, 2000 r. 

– Uchylam nieba okiennicę, Warszawa, 2003 r.

– Zawieszeni w czasie, Biały Dunajec-Ostróg, 2005 r.  

– Sny utraconej ziemi, 2007 r.

– Spowiedź ciszy, 2009 r.

– Łabędzie nad rozlewiskiem, Kazimierz Dolny, 2013 r.

– Via Dolorosa (rozważania Drogi Krzyżowej), 2016 r.

– Logos, Warszawa, 2016 r.

Centralne miejsce w kanonie twórczości zajmuje tom Spowiedź ciszy, zawierający 334 utwory zorganizowane w ośmiu częściach kompozycyjnych  (Jelonek, 2010). Liryka ta, o wybitnie kontemplacyjnym wektorze, operuje motywem poszukiwania absolutu w strukturach  i pięknie natury (np.  W błękicie nieba odnajdę Ciebie…).

To modlitwa człowieka, który żył w nieustannym dialogu z Bogiem. W recenzji tomu  podkreślone zostało, że jego poezja „powstała z potrzeby serca, miłości i szacunku do św. Franciszka, założyciela Zakonu, którego częścią jest także br. Adrian” (Jelonek, 2010).   W tomie tym znajduje się rozdział pt. Wielkość w małości, poświęcony św. Franciszkowi, w którym poeta obrazuje swój duchowy związek ze Świętym z Asyża  (Jelonek, 2010).

W jednym z wierszy zwraca się do niego słowami: …tylko błagam / pomóż mi święty Franciszku / przetrwać wewnętrzne burze… / do Ciebie mój Chrystusowy Żebraku / choć odrobinę pragnę się upodobnić (Jelonek, 2010).

To wyznanie pokazuje, że dla brata Adriana św. Franciszek był nie tylko patronem, ale żywym przewodnikiem, kimś, kto uczy, jak przeżywać własną kruchość, cierpienie i nadzieję w świetle Ewangelii.

W rozmowie opublikowanej na portalu Adonai.pl brat Adrian mówił, że pisanie wierszy jest dla niego sposobem zobaczenia siebie.

Pisanie wierszy jest pokazaniem samemu sobie, jakim jestem naprawdę;
że brakuje mi czasami cierpliwości, że jestem chaotyczny. (Brzózka, 2008).

Własną aktywność pisarską zakonnik definiował nie w kategoriach „kariery literackiej”,
ale jako drogę wewnętrznego dojrzewania i służby. Radością dla niego było to, że ktoś czytał jego wiersze i odnajdywał w nich coś dla siebie (Brzózka, 2008).
W tomie, Łabędzie nad rozlewiskiem, brat Adrian podejmował tematykę wieczności, życia, przemijania i trwania, splatając refleksję religijną z wrażliwością na piękno świata (Życie Zakonne, 2013).

Istotnym nurtem jego poezji była także pamięć o Kresach. Przez wiele lat przebywał na Ukrainie, a wiele wierszy poświęcił tematyce kresowej, Wołyniowi, utraconym miejscom, historii i ludziom (Życie Zakonne, 2014; Motyka, 2016).  To twórczość łącząca w sobie wrażliwość religijną z historyczną refleksją. W jednym z utworów pisał: